Jest fajnie i wesoło, prawie jak w Polsce.

Ad. AIPA et consortes (cz. 2)

Ano, wielbłąd jaki jest, każdy widzi…

Nie demonizuję AIPA-y, choć miałbym ku temu dobry powód.

Gdyż to właśnie AIPA (Ehrenkreutz, Warzel, Olszanka, Łada) w skoordynowanej akcji podała mnie do Australian Broadcasting Authority w Sydney i - w sojuszu z Anti-Defamation League (B´nai B´rith) - do Human Rights & Equal Opportunity Commission (w Melbourne).

Za co? Ano za m.in. niesłychany antysemityzm. Dr Janusz Polkowski, w odpowiedzi na słynny wówczas List 13 “prominentów”, zacytował w mej audycji w radiu 3ZZZ fragment z książki Teresy Torańskiej “Oni”, opublikowanej w Londynie, potem w drugim obiegu, następnie w późnych latach 80. w PRL (z ingerencjami cenzury) i wreszcie w RP (2004). Była to wypowiedź polskojęzycznego partyjniaka PZPR (Werfel albo Staszewski) o błędach Urzędu Bezpieczeństwa (dla niewtajemniczonych - aparatczyk powiedział refleksyjnie: (…) źle zaplanowaliśmy Urząd Bezpieczeństwa. Jasiu powinien bić Stacha a Mosiek Icka, a nie Mosiek Stacha a Jasiu Icka (…))

Jednak rzeczywistym powodem skargi było moje ujęcie się za naczelnym Tygodnika, Michałem Filkiem, na którego nagonkę urządzili autorzy słynnego “Listu 13″. Dominowali wśród nich członkowie AIPA-y.
Notabene, o pomoc i poparcie Polonii dla Filka apelowali wówczas prezes Federacji Andrzej Kaszubski i Jolanta Wolska - tak dzisiaj szarpana wirtualnie przez księgowego Włodzimierza Kowalika.

nominalnie apolityczny Australian Institute of Polish Affairs - AIPA

ŹRÓDŁO: Re: Mel. Pol. (cz.II) Ad. AIPA (cz. 1)
Ano, wielbłąd jaki jest, każdy widzi…

3 sierpnia 1991 r. Blandyna i Andrzej Ehrenkreutz, Jan Hempel, Marian Juszczyk, Piotr Koziełł, Jacek Olszanka, Barbara Schenkel, Henryk Sikora, Adam Warzel, Barbara i Wojciech Zagałowie oraz Halina i Janusz Zandlerowie założyli Australijski Instytut Spraw Polskich (Australian Institute of Polish Affairs - AIPA), nominalnie apolityczny.

Być może owa deklarowana przez AIPA apolityczność była szczera, lecz praktyka jest i była zupełnie inna, choć widać było spore różnice w radykaliźmie AIPA-y pod kierownictwem Zubrzyckiego, Krygiera/Bonieckiego i Pakulskiego w porównaniu z egzekutywą ich towarzyszy z Melbourne.
Współzałożyciel AIPA-y, prof. emerytowany Andrzej Ehrenkreutz w artykule dla “Przeglądu Polskiego” (25/09/199 wyraźnie stwierdził, że powodem powołania AIPA-y były: brak Komisji d/s Polskich przy Radzie Naczelnej i różnice poglądów jego i RN na tle “analizy i prognozy i okoliczności i rezultatów “okrągłego stołu”… co doprowadziło do stagnacji władz Poloniii australijskiej i spowodowało próżnię”.
To tę próżnię postanowiła wypełnić AIPA. Owe “różnice poglądów” to m.in. ówczesne stwierdzenie profa, żeby pozostawić historii ocenę postaci Jaruzelskiego (wówczas prezydenta).

Znaczne koszty automatycznie zawęziły listę kandydatów z Australii

Nie chcę zanudzać czytelników tematami regulaminów i procedur Rady Naczelnej Polonii Australijskiej i Nowozelandzkiej (RN). Ci, których to interesuje, zazwyczaj testują to na własnej skórze po prostu działając w organizacji. Ponadto nie jestem rzecznikiem RN, więc moje zdanie jest li-tylko prywatną opinią. Odpowiem więc w dużym skrócie.

Re: dobór kandydatów na Zjazd
Delegatów na III Zjazd Polonii wyłoniono w następujący sposób.
Organizator (Rada Polonii Świata + Stowarzyszenie “Wspólnota Polska”) poinformował RN, że Polonii australijskiej przyznano 8 miejsc. Dodatkowo lokalni prominenci, przedstawiciele mediów polonijnych w Australii itp. mogli byli ubiegać się - niezależnie - o akredytację, z czego (według moich informacji) nie skorzystał nikt. Tzn. niejaki Marian Kałuski próbował - wykorzystując do lobbyingu witrynę PAP Polonia dla Polonii - niemalże wymusić na organizatorach zaproszenie (najlepiej takie z refundacją kosztów), ale z czymś chyba im podpadł (powtórka sytuacji z Wirtualną Polonią?), bo “Wspólnota Polska” usunęła ze swej witryny wszystkie “produkty” Kałuskiego i odesłała go do Canossy, czyli RN. I tu się sprawa rypła, bo popiół i włosiennica za dużo kosztują…

RN rozesłała wici do swych członków (przypominam raz jeszcze, że członkami RN są ORGANIZACJE a nie osoby). Chętni na przelot do Polski musieli sami opłacić sobie wszelkie koszty, a nie są one małe - sam bilet kosztuje ok. $2500. Polonie z Ameryki Północnej i Europy Zachodniej są pod tym względem uprzywilejowane - płaca tylko po paręset dolarów za transport. Znaczne koszty automatycznie zawęziły listę kandydatów z Australii do tych, którzy udział w Zjeździe mogli połączyć z innymi swymi sprawami w Europie, choć np. prezes.RN, Andrzej Alwast był poza Australią tylko 2 tygodnie, a więc praktycznie mówiąc pojechał wyłącznie na zjazd. Początkowo kandydatów było 3-5. Wiceprezes RN Ita Szymańska musiała być na tym zjeździe, gdyż wcześniej obiecała organizatorom w Polsce, że będzie przewodniczącą i moderatorem jednego z tematów wiodących Zjazdu. Ponieważ już wcześniej “zaklepałem” wizytę rodzinną w tym czasie w Polsce, więc obiecałem ją wspomóc. Tym bardziej, że mogłem zarazem reprezentować radio 3ZZZ i Tygodnik Polski. Do połowy sierpnia udało się wypełnić te 8 miejsc - moim zdaniem zupełnie udatnie, bo byli reprezentanci z głównych skupisk Polonii w Australii.