Piotr Rachtan byl jednym z pomyslodowcow i bylym redaktorem naczelnym bylego Serwisu Polonia Wirtualnej Polski.
2 maja obchodzi się Polsce – po raz pierwszy po wojnie – Dzień Polonii i Polaków za Granicą. Symboliczne święto ma być świadectwem związków kraju z polską diasporą, o której przypominamy sobie, gdy potrzebujemy jej pomocy, albo gdy któryś Polonus wejdzie w polityczna szkodę i donoszą o tym światowe media.
W artykule 6 (pkt. 2) Konstytucja RP stwierdza: “Rzeczpospolita Polska udziela pomocy Polakom zamieszkałym za granicą w zachowaniu ich związków z narodowym dziedzictwem kulturalnym”. Konstytucja jednak nie daje żadnych recept, jak związki Polaków zagranicznych z krajem utrwalać i na czym pomoc państwa ma polegać. Ma to swoje liczne konsekwencje i wywołuje mnóstwo kłopotów. Trudno zresztą ukuć jedną receptę na relacje z kilkunastomilionową (od 15 do 17, a może nawet – 19 milionów?) diasporą, rozrzuconą od Władywostoku po Alaskę, od Norwegii po RPA.
Jak sygnalizują czytelnicy, są trudności z dostaniem się na strony Wirtualnej Polski. W związku z tym przytaczamy w całości zamieszczony tam artykuł.
http://wiadomosci.wp.pl/wiadomosc.html?z=Polonia&kat=952&_WID=87342
Pod podanym wyżej adresem można też załączyć swoją opinię. Przed wysłaniem opinii zalecamy przeczytanie wyjaśnienia “Wirualnej Polski” dotyczącego kłopotów z dodawaniem komentarzy.
Co będzie za 10 lat? Pyta Stary Wiarus
2000-11-16 (12:39)
Czytam sobie dyskusję na stronach Wirtualnej Polski o paszportach i obywatelstwie, przedzieram się przez pokłady uprzedzeń narosłe miedzy Polakami przez 45 lat PRL i 10 lat transformacji ustrojowej, i jednej myśli nie mogę się oprzeć: co będzie za 10 lat?Polska ubiega się o przyjęcie do Unii Europejskiej. Jest wysoce prawdopodobne, że w ciągu następnych 10 lat zostanie jej pełnoprawnym członkiem. Wiele napisano o plusach i minusach członkostwa, ale nikt na razie nie dotknął aspektu stosunków państwo-obywatel. A czas najwyższy, by się nad nimi zastanowić. Nie uda sie bowiem tak wykręcić, by można było zostać pełnoprawnym członkiem UE, z zachodnich zdobyczy cywilizacyjnych korzystać pełną garścią, ale obywateli RP dalej traktować ciężką ręką modelu państwa wszechobecnego w każdym aspekcie życia jednostki. Model ten datuje sie historycznie jeszcze od cara batiuszki, zaś doprowadzony został do perfekcji pod berłem Leonida Breżniewa, miłościwie panującego nad tak zwanym, nomen omen, “obozem”. 99% krajowych polityków i żaden z polskich urzędników nie zna praktycznie żadnego innego sposobu sprawowania władzy.Co zrobimy, kiedy każdy obywatel RP będzie miał pełne prawo osiedlenia i pracy w każdym kraju członkowskim UE? Czy dalej będziemy drzeć szaty na temat “dwóch matek”, podwójnej lojalności, podwójnych paszportów? Wyłapywać na lotniskach każdego, komu sie nie spodoba styl administracji państwowej RP? Wymyślać od zdrajców, psów, piątej kolumny?Co będzie, kiedy nowa generacja wykształconej, liberalnie usposobionej polskiej młodzieży będzie miała w końcu dosyć wiecznej arogancji polskich urzędników, obłąkańczej biurokracji, meldunków, dowodów osobistych, PESEL-u, “spisywania” przez policjanta, wdzięku WKU podczas poboru wiosennego, najwyższego w Europie obciążenia podatkowego, pięciopoziomowej administracji stolicy z 770 radnymi, kiepskich i drogich telefonów, sypiącej się infrastruktury, niedouczonych posłów, demagogii z trybuny sejmowej, niekończących sie narodowych “debat zastępczych” na czwartorzędne tematy? Na nic się nie zda wyrzekanie na niewdzięczną Polonię i emigrantów-zdrajców, kiedy każdy będzie mógł zostać Polonią i emigrantem za cenę biletu na pociąg.
Z poprzednich odcinków 1, 2 i 3 każden przedszkolak łatwo wyciągnie wniosek, że zamiast przegrzewać z wysiłku szare i niepotrzebnie obijać paluchy o klawisze - wystarczy propagować déjà vu. Korzyść z déjà vu jest podwójna:
- proszę wyobrazić sobie uszczęśliwioną minę prominenta, który zamknął serwis polonijny i własnoręcznie spalił twarde dyski z niesłusznymi opiniami - gdy po 7 ½ roczku odnajduje się zniszczona kopia
- zadziwiająca jest też aktualność tych niby starych tekstów - są jak białe kruki a nadal odnoszą się do istniejącej sytuacji.
